COLUMN
Koninklijk Knietje

Elke generatie pakt het anders aan, maar met dezelfde bedoelingen. Ook aan het Hof. Onthullende signalen uit de ‘andere wereld’.

Beatrix schonk ons een mooie kerstboodschap. Maar Juliana schonk méér. Gedienstig voorzag zij haar personeel van warme chocolademelk. Met een ‘koninklijk vel’, zo weten we van Wim Sonneveld. Maar er is méér tussen hemel en hofhouding. Dat weet ik sinds een voorbije lakei mij vanuit de ‘andere wereld’ influisterde dat Juliana’s ‘kerstvel’ méér was dan een fysisch verschijnsel.

Het was een metafoor. Hoe dikker het vel, hoe groter haar kritiek op wat zij in het voorbije jaar langs haar huid had moeten laten afglijden. ‘Een koninklijk stil protest,’ zo vertrouwde hij mij toe. Toen verdween hij uit beeld, maar liet mij niet los.

Na een woelige nacht belde ik Chazia Mourali. Zij kon mij niet helpen, want Char had het inmiddels gehad met alle letters van ons alfabet. Pas na een nieuwe nieuwe spelling zou zij terugkomen. Irene Moors dan maar. Op haar advies kocht ik een digitale camera, fotografeerde mijn huis binnenstebuiten en waarachtig: op één foto stond een vage menselijke schim! Maar mijn vrouw hielp mij snel uit de droom: ‘het is je vinger die je voor de lens hebt gehouden!’

Een koninklijk stil protest.

Tringggg! Telefoon van Irene. Van Oranje ditmaal. Zij had de wind een duidelijke S horen fluisteren en in een boomgesprek mijn nummer doorgekregen. Nog vóór ‘dankjewel’ zat ik in de auto naar Soestdijk. Daar verschenen wonderlijke beelden op mijn display: schimmen van krentenmikken tussen de rododendrons, gevolgd door de grimas van Sonneveld, die zich luid lachend op zijn knieën sloeg, tot pijnens toe. Plots onderbroken door een verpleegstertje, dat zichzelf alsmaar herhaalde: ‘Ziekenfonds of particulier?’ Toen werd het mij zwart voor ogen.

‘Sla rechtsaf!’ tomtomde een dwingende stem. In een reflex gooide ik het stuur om en vond mezelf terug in een groene heg. ‘Toch raar, die muis in de rechterbovenhoek,’ flitste door me heen. Even, want gegrepen door het radionieuws over de knieoperatie van Beatrix. In mijn opeenvolgende ervaringen zat enige logica. Dat prikkelde mijn nieuwsgierigheid enorm.

Dus tomtomohawkde ik als de weerlicht naar het Rode Kruis Ziekenhuis in Den Haag, waar WA de pers behaaglijk obligaatte. Mij boeide een ander tafereel: Sonneveld, arm in arm met ‘mijn’ lakei. In hun ene hand chocolademelk. Hun andere hand naar boven wijzend.

Die volgde ik, naar een aaneenschakeling van aangrijpende en ontwapenende beelden. Zorgtoeslagbeschikkingen, met fraaie vuurpijlen doorschoten. Het Gemaks Lab, in vlammen opgaand onder een luid gescandeerd ‘adekwaad-kwaad-kwaad!’ Vutterende aleten in levenslooppas. Scholieren hun leraren sommerend te rekenen. Ministers met verstijfde kaken. Balkenende met een flitsend nieuwe bril. Zó veel en zó snel dat ik het niet allemaal heb onthouden. Behalve de apotheose: een koninklijk been dat een knietje geeft. Tegelijk verslikten mijn hemelse vrienden zich in een dik vel.

Mijn loodgieter snapte geen snars van mijn verhaal. ‘Een knietje,’ zei hij, ‘dat is een haakse bocht, naar links of naar rechts. Wat je maar wilt.’

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 4 JANUARI 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie