COLUMN
Brillie Durf

Met een nieuwe bril ging Jan Peter Balkenende zijn ‘Harry Potter-imago’ voorbij. Intussen dringt zich een nieuwe koosnaam op. Terecht?

Het was zo’n gezeur het afgelopen jaar. Zelfs ministers uit België lieten zich niet onbetuigd met hun patatkritiek op onze MP. Dat moest maar eens afgelopen zijn, vond ook MP’s lieveling Bianca. Zij kon het niet langer aanzien dat haar Jan Peter werd afgestraft als een ‘Billie Turf’ uit de jaren ’80. Niet alleen door meester Kwel, maar door bijna de ganse natie. En nu ook al over de grens. Nou ja, de nabije, want George sloot hem ‘double you’ in zijn armen. Maar dat was ‘verweghistan’.

‘Kappen nou!’ zei Bianca op haar beste Limburgs en schonk haar lief een bijzonder Sinterklaaskado: een tegoedbon van Hans Anders. ‘Een nieuwe bril voor een nieuwe wil’, dichtte zij erbij. ‘Wel te besteden vóór nieuwjaar, anders maakt een andere Hans je onklaar!’ Jan Peter lachte als een boer met kiespijn: ‘Geen beter zorg dan Hoogerzorg’, maar liet zich toch een andere look pimpen.

Bianca was verrukt. ‘Nou ben je mijn ‘Brillie Durf!’ riep ze enthousiast.
En de media gaven haar gelijk: Jan Peter had een véél volwasser uiterlijk gekregen.

Maar de vreugde was van korte duur. Vlak voor Kerst kwam Jan Peter kleintjes thuis. Hij had zijn kabinet tot niet meer kunnen verleiden dan een voornemen, anders dan een genadeloos besluit waarmee hij het volk normaal verraste. ‘Af Gha Nie, Stan!’ had Bianca hem vooraf nog grappend meegegeven. Maar hij had zijn afghang op eigenwijze ingevuld.

‘Nou ben je mijn ‘Brillie Durf’.

‘Voornemens passen uitstekend bij nieuwjaar!’ balkte hij vergoelijkend. Bianca kuste hem meelevend in slaap. Hij werd immers belaagd door George van Washington en zijn Condoliza, en erger nog… door Jaap de Hoop van Brussel. Zo bezien klonk zijn een prestatie als Hans Klok. Hij had het kabinet een éénmondig toverwoord geschonken, waarmee zij niet aan zichzelf maar heimelijk aan het parlement voorbij konden gaan. ‘Lastige jongens, die Democraten!’ versprak hij zich in coma.

Bianca droomde andere kanten van het verhaal. Zij zag de armoe en ellende in Afghanistan, die om méér hulp vroeg dan een Linda, Caroline of Wendy bij elkaar konden sms-en. Zij zag Talibans, Al Qaeda’s en meer van dat gespuis, die alle opbouw verruïneerderen, met hoongelach over alle luxe gecaterde conferenties over een betere wereld. Zij zag de tranen van Nederlandse ouders, die wellicht voorgoed afscheid namen van hun jongens en meisjes. Het zou hun Amelie maar zijn! Zij raakte intens verward. Dagenlang.

Tot de voornemens met ouwejaar. Toen wist Jan Peter het beter gemaakt. Dankzij de verguizing Nieuwe Groene Boekje zou je ‘voornemen’ toch makkelijk als ‘besluit’ kunnen spellen? Dus dat besloot hij. In de Trevezaal klonk applaus. In het parlement alom positief gestemde verwarring: ‘nu gaan écht woorden voor daden!’ De pers bleef kritisch en D’66 kon niet anders. Maar die noten vielen te kraken.

‘We gaan naar Afgha toe!’ zong Jan Peter bij thuiskomst, vóór de troepen uit. Euforisch verwarde hij de gang naar een onzeker WK met de verbrenitsing van een fotorolletje. Bianca kuste hem medelijdend. Was dat nou haar ‘Billie Durf’? Of zou tóch Meester Kwel weer opduiken? Zij nam geen besluit en zélfs geen voornemen, maar kreeg een naar voorgevoel.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 17 JANUARI 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie