COLUMN
Deventer Tribunaal

Den Haag gaat prat op haar internationale tribunalen. Maar daders van gerechtelijke dwalingen ontspringen de dans. Tijd voor een Deventer Tribunaal. Da’s andere koek!

Missers in de Puttense Moordzaak, de Schiedammer Parkmoord. Ik ben vast niet de enige die ze heeft gevolgd. Met deernis om mensen die jarenlang onterecht zijn opgesloten. En om hun partners en kinderen, die meelijden. Even zovele jaren. En even onterecht.

Door menselijke fouten? Dat kan. Die maken we allemaal, meest ongewild. Anne Frank schreef terecht: ‘Ondanks alles geloof ik in de innerlijke goedheid van de mensen.’ En Gerard Reve legde de onschuldige oorzaak van conflicten bloot: ‘Mensen denken nu eenmaal verschillend over dezelfde dingen.’ Begrip en een welgemeend excuus kunnen de lucht klaren.

Dat ligt anders bij politie en justitie. Daar gaat integere waarheidsvinding ten onder in egoïstische scoringsdrift. Geen dader? Iemand moet het zijn. Verhoren zijn een ‘feest’ van uitputting, intimidatie en misleiding. Tegenbewijzen worden achtergehouden of zoekgemaakt, bewijzen gecreëerd. Een dader telt. En iedereen dekt elkaar. Incest in Huize Justitia. Dat lijkt én blijkt.

Dinsdag, bij Barend & Van Dorp, hoorde ik Sabine Louwes, dochter van Ernest, de ‘bewezen’ moordenaar van de Weduwe Wittenberg. Zij wil weer eens knuffelen met haar vader, na jaren van afstandelijk bezoek, telefonisch contact en zwaaien naar zijn cel aan de overkant. Zij wil hem thuis vóór haar 21ste verjaardag, eind deze maand. Daarom schreef zij een brief aan Donner.

Incest in Huize Justitia. Dat lijkt én blijkt.

Haar verhaal leidde me naar www.geenonschuldigenvast.nl. Daar trof me vooral Louwes eigen verhaal. En zijn toonzetting. Geen gevloek en getier over justitiële corruptie, hoewel hij daar intussen alle reden toe heeft. Natuurlijk, elke dader heeft een ontlastend verhaal. Maar het relaas van Ernest vertoont geen spoor van onoprechtheid. Integendeel. Maar oordeel zelf.

Intussen heeft Maurice de Hond de nodige ontlastende feiten bijeengebracht. Justitie kon niet om die ‘gerede twijfel’ heen. Intern is de zaak allang heropend, terwijl naar buiten wordt volgehouden dat recht is gesproken. Waar is men al maanden naar op zoek? Naar de kracht van werkelijk bewijs omwille van een zorgvuldig oordeel? Of naar een witwaslist ter ontlasting van het OM?

Op Witte Donderdag sprak Donner tot Sabine. Nou ja, hij faxte haar. Met veel begrip en fraaie woorden, maar met een negatief besluit. In het journaal kwam de aap uit de mouw. Piet Hein bleek geïrriteerd door de mediadruk op zijn beleid. Ik vat zijn slotquote samen: ‘Als persoonlijkheden in de media oordelen over de rechter en daarom vinden dat iemand maar vrij moet komen, dan glijden we af naar een bananenrepubliek.’ Piet Hein maakt meer krom dan er aan recht is. Sabine vroeg immers niet om vrijlating, maar om elektronisch thuisarrest. Gewoon, papa weer thuis, met enkelbandje. Was dat nou teveel gevraagd? Voor Donner wel, ondanks de gerede twijfel.

Mij irriteert méér, sinds Putten en Schiedam. Onschuldig doorgebrachte gevangenisstraf, verlies van baan en gemis van geliefden kan niet worden teruggedraaid. Maar veroorzakers van gerechtelijke dwalingen gaan vrijuit. Daarom hoop ik dat alle justitiële daders van bewuste intimidatie, misleiding, verdraaid en zoekgemaakt ontlastend bewijs, binnenkort van hen bed worden gelicht om te verschijnen voor het Deventer Tribunaal. Hun straf? Gelijk aan die van de door hen gecreëerde daders. Dat zal hen mores leren.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 18 APRIL 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (1):

Ik ben het er helemaal mee eens. Het is een schande, dat overduidelijke ambtsmisdrijven met zulke grote consequenties ongestraft blijven (Willem)

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie