COLUMN
Het Roer Om

Er is een vracht aan elektronica om je roer recht te houden. Tot een TomTom voor op je fiets. Maar soms moet het roer om. Omdat je dat wilt. Of niet anders kunt.

Wil je je leven spannend houden? Gooi dan je roer om! Gezinnen in Engeland doen dat. Zij verkopen huis en haard om hun saaie leven, in Dull bijvoorbeeld, te ontvluchten. Hun nieuwe leven begint, ik noem maar wat, in een bouwval in Toscane, temidden van ongerepte natuur. Dat avontuur leek hen het einde. En dat werd het ook. Want hoe meer pech, des te meer revenuen voor de tv-producent. Het roer om voor de kijkcijfers! En allemaal vrijwillig.

Er zijn er ook die het roer moeten omgooien. Zoals honderdduizenden daklozen op Java, die het avontuur onlangs schokkend kregen thuisbezorgd. Zij moeten hun leven weer van de grond af aan opbouwen, of ze nou willen of niet. Zoals miljoenen anderen, die het oorlogsavontuur in hun land compleet hebben gehad. Zij aanvaarden een onzekere reis, op zoek naar een plek op deze aarde die veiligheid en bescherming biedt. Met kans op extra pech als ze in Nederland belanden.

Grove Haagse leugens om eigen bestwil.

Ik bedoel hier niet de geluks- en geweldzoekers, profiteurs van onze welvaart en extremistische belagers van onze veiligheid. Nee, ik heb het over belaagde ontheemden, die ons hartverwarmende welkom verdienen. Met getrouw burgerschap en maatschappelijke betrokkenheid als beste bewijs van hun oprechte waardering. Wij bestendigen hun levensangst door beschamend trage ambtelijke molens en kwalijke ambtsberichten. En dat niet alleen. Zelfs met Rita’s ‘hoofdprijs’ op zak, het Nederlanderschap, kan een gebleken leugentje om humane bestwil hen na jaren nog de das omdoen. Hoe wrang, gezien de sissende gevolgen van grove Haagse leugens om eigen bestwil...

Rita gooide haar roer niet om. Als kandidaat lijstttrekker van de VVD bevestigde zij haar manhaftige beleid in de haar ‘Kaipagne’: stijve poot en rechte rug. Maar Ayaan gooide roet in haar eten. Die had zich, naar Vennegoor of Hesselink, makkelijk Hirsi of Magan kunnen noemen. Maar zij koos ervoor om haar bekende leugens van destijds nog eens publiek te maken. Om Taïda te beschermen? Om Rita onderuit te halen? Wie het weet mag het zeggen.

Nawijn maakte er een zaak van. Een Kamerzaak. Het werd een openbaar debat met de vriendin van een alllemansvriendin. Daar kan geen Big Brother tegenop. Maar wat was de afdronk? De wrange nasmaak van Kamerbrede Klassejustitie. En reken eens uit: een volle kamer op tv, elf uur lang. Schatkistplunderende kijkcijfers! Aardige anekdote voor het komende debat over de publieke omroep, die geen soaps meer ongestraft mag uitzenden.

‘Er is een andere poitieke werkelijkheid ontstaan’, excuseerde Rita zich makkelijk, na afloop van het debat. In mijn hoofd zong Wim Sonneveld zijn ‘Tearoom Tango’, met de bekakte stem van een oprechte VVD-er: ‘J’hebt me belazerd, j’hebt me bedonderd’.

Ayaan had haar roer al eerder omgegooid. Al lang gesolliciteerd in Washjetong. En aangenomen! Ze kon niet wachten, maar moest haar Kamertijd uitzitten alvorens zichzelf uit te zetten. Lieve buren verantwoordden een voortijdig vertrek, in september. Maar het liefst was Rita. Zij hielp, met rechte rug, vriendin Ayaan direct haar koffers pakken. Met krokodillentranen op tv, want: nieuwe baan, breder podium, én blijvend Nederlander. Wat wil je nog meer? Zeuren over de betaling van je bodyguards. Fuck mission.

Passend Hollands afscheidsgeschenk: een Gazelle met TomTom. Om gezwind op koers te blijven. Zonder TamTam.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 31 MEI 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie