COLUMN
Talpa Kadetjes

Je ziet ze overal, deze hete zomer: bruingebrande zomerkadetjes. Bakker Bart heeft ze in de aanbieding: tien op een rij. Talpa Kadetjes. In wit en volkoren. How come?

‘Het moet helemaal anders!’ riep John de Mol naar zijn creatieven, ‘hélemaal anders met de winstgevende publieksdeelname!’ En dat kwam door Piet Hein Donner.

Kijkers waren de commerciële belspelletjes spuugzat. Zeiden ze. Want hebzucht won het nog steeds van kosten en moraal. Dus geen écht probleem. Ook nog geen levensbedreigende waarschuwingen, waarvan iedereen tabak had, zoals (groot, over de kleine lettertjes): ‘Nulzessen en sms-en brengt u snel en pijnlijk aan het einde van uw latijn.’

Toch werd Piet Hein gevraagd er iets aan te doen. Maar wist hij veel? Belspelletjes stonden voor hem gelijk aan ‘belletje trekken’. Dus pende hij steevast onder elke smeekbede: ‘Wat schuilt er nou voor gevaar in kattenkwaad?’ Op dagen met veel van die ‘flutverzoeken’ fietste hij fluitend naar huis: ‘Als ik eenmaal met mijn fietsbel bel, nou dan weet je ’t wel…’

Tot… hij op een avond de alsmaar stijgende telefoonnota’s van zijn gezin analyseerde. ‘Potjandorie!’ soneerde hij. ‘Bellen zou goedkoper worden! Laurens Jan en Gerrit moeten KPN op het matje roepen. Direct! Morgen!’ Vrouw en kinderen snelden geschrokken toe. Zij stamelden belbekentenissen om hem een afgang te besparen: ‘Uh… belspelletjes, vader… sorry…’ Toen viel het kwartje. Een aanslag op zijn eigen knip! Dat was tenhemelschreiend. Dus werd die lucratieve handel aan banden gelegd.

Op papier, want van handhaving kwam het nog niet. Er kwam een Schipholbrandje tussendoor, waardoor de eigen handhaving averij opliep. Rita raakte meermalen gehavend, maar moest bij de clib blijven. En Neelie handhaafde zich in Brussel zozeer, dat het de nationale schatkist miljoenen kostte. ‘Eigen problemen eerst!’ schalde Piet Hein door de justitiële gangen.

Dat zou niet eeuwig duren, zo realiseerden zich de commerciëlen. Zodra Piet Hein de binnenbrandjes meester was, zou hij genadeloos toeslaan. Dus bedachten zij een nieuw concept: de ‘zelfbetaalde stem’. Dagelijkse democratie. Dat zou Alexander plezieren en kosten van Maurice besparen.

Maar John geloofde daar niet in. Elk commercieel belspel zou ééns sneuvelen vanwege beeldschermwinstbejag. Maar zijn creatieven kwamen niet met alternatieven. Zelfs niet nadat hij hen wekenlang had opgesloten in een Gouden Denktank. ‘Het moet echt hélemaal anders met de winstgevende publieksdeelname! Wat jullie bedachten is helemaal niks!’ beet hij hen toe.

Intussen kwam de bakker bij hem langs. Bakker Bart, even uit de cel, die wist van brood en spelen. ‘Denk buiten de kaders van je eigen markt,’ was zijn advies. ‘Dan heb je geen last. Van Piet Hein niet, van Medy niet, van niemand niet. Zelfs niet van het Commissariaat voor de Media. Die denken in beelden. Wij in deeg. Ik kan jouw markt kneden!’

‘Hoe doen we dat dan?’ vroeg John.
‘Nou,’ zei Bart, ‘tien bolletjes in de vorm van jouw logo. Talpa Brood. Wit voor rechts. Bruin voor links. Tijdelijk in de aanbieding. Van 1,95 voor 1,55. Zo gepiept!’
‘Bij Appie kosten 10 bolletjes maar 1,45.’
‘Het gaat niet om voordeel, maar om de suggestie van voordeel.’
‘Haha! Dat die truc van Wilders ons nog zou helpen...’
‘Jaja! Maar er is méér. Het christelijke volksdeel kun je inpalmen.’
‘Vertel!’
‘Geef ons heden ons Talpa Brood! Wij willen Manna van Talpa!’
‘Demonstraties op de Dam… ik zie het helemaal voor me!’
‘Je kunt er zelfs de sextoer mee op!’
‘Vertel! Vertel!!!’
‘Talpa Kadetjes. Zachte bolletjes. Om in te knijpen!’
‘En als we ze nou niet verkopen?’
‘Dan schenken we ze aan dierentuinen. Voor de mensapen.’
‘Of we slijten ze voor goud geld aan de gnuivers in Eemnes…’
‘Huh?’
‘Voor het voederen van de aapmensen in de Gouden Kooi.’
‘Deal?’
‘Deal!’

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 27 JULI 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie