COLUMN
De Doorkijk Blues

‘Ik ga op reis en neem mee…’ Dat spelletje heeft zijn langste tijd gehad. Sinds de verijdelde vliegtuigaanslagen mag je alléén zelf mee. De rest in een doorkijktasje. Maar aan doorzichtigheid valt nog heel wat te winnen.

Waar is de tijd gebleven dat vrouwelijke agenten zich druk maakten om de doorschijnende dienstblouse? Binnenkort is de verplichte dresscode voor iedereen. Te land en ter zee, dus niet alleen in de lucht. Let maar op de presentatie van de komende Troonrede! Het schijnt dat Hare Doorluchtige… [embargo].

Wrange grappen. Even wrang als de bedreiging van ons bestaan. De kans dat je op het verkeerde moment op de verkeerde plaats bent groeit met de dag. Vooral door hen die een maagdelijk beloonde hobby hebben gevonden in quasi religieus geïnspireerde massamoorden, die het bedenkelijke succes van alle kruistochten doen verbleken.

Het zijn de ongrijpbare idioten van deze tijd, alle camera’s ten spijt. Wat zij geniepig beramen valt niet te filmen. Het blijken, althans in Londen, brave burgers die geen vlieg(tuig) kwaad doen. Het kunnen dus je vriendelijke buren zijn, waarvoor je tegen Rita demonstreert, maar die het heimelijk op jou begrepen hebben.

Wie kun je nog vertrouwen? Die vraag rees onder brave burgers in de Tweede Wereldoorlog, waarvan we dachten dat het de laatste was. ‘Dat nooit meer!’ herdenken we, al meer dan vijftig jaar.

Maar het hek is van de Dam, want intussen is een Derde Wereldoorlog gaande. Voor wie die méér dan driedubbele sluipoorlog nog niet beseft, volgt hier De Doorkijk Blues:

Het hek is van de Dam

Eén: Hedendaagse kruistochten, waarbij de godgedachte duivel zó ongrijpbaar integreert in ons brave leven, dat we blij mogen zijn met de schrik vrij te komen. Daar wordt – dat moet gezegd – al het mogelijke aan gedaan. Op de straf op moordgedachten na.
Twee: Het zogenaamd kleine, maar persoonlijk o zo ingrijpende geweld, waaraan de bromsnorren van onze tijd minder hechten dan aan scoringsdriftig bekeuren van lijdzame brave burgers. Met kentekenherkennende camera’s om dat vanuit je luie stoel te doen.
Drie: De politieke witwasserij. Smoesjesrijk, maar Haags vreemd van elk excuus. ‘Het gaat goed met Nederland!’ krijt Jan Peter bij herhaling, zonder weet van een éénmalig MP3’tje, noch gedacht aan ‘quote gemist’ of ‘jpopjepc’.
Vier: We klagen over van alles en nog wat. Maar pikken dat alles en nog wat. Dat valt onszelf te verwijten in 2002. Nieuwe kansen op 22 november 2006. Voor vier jaar!

In de vertrekhal van Heathrow is het al dagen een zooitje. Talloze reizigers, wachtend op afgelaste vluchten. Maar ook in de vertrekhal van het Binnenhof raakt het steeds drukker. Talloze bewindslieden en kamerlingen, wachtgeldwachtend op gratis vluchten (of Veerboten!) naar betere tijden. Politiek krakelend, maar nietsdoende aan de heimelijke diefstal van geprivatiseerde bobo’s, verlangend naar dat groene gras.

Zij zouden hun hele Haagse bagage, inclusief vier jaar verborgen agenda’s, slechts mogen meenemen in een doorzichtig plastic tasje. Publiek gepresenteerd in een special van Nova: ‘De Doorkijk Blues’. Met Clairy en Candy. Dat brengt de stemming erin.

Dan mogen alle vrouwelijk agenten hun doorkijkblouse inleveren. Behalve de explosieve poederdozen. Let intussen op vloeistoffen. Zeker in antiquarische kogelflesjes, maar ook in maandverband. Always be paranoid. Het kan helaas niet anders.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 14 AUGUSTUS 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie