COLUMN
Het Groene Broekje

Het was een uiterst geheim plan, maar intussen afgeblazen.
Dus kan ik het nu wel verklappen.

Voor de aanloop moeten we terug naar eind juni. Ayaan Hirsi Ali (of Magan, daar wil ik af wezen) had in Washington de regie over de Tweede Kamer, die voor de derde keer debatteerde in haar naam. Jan Peter wist zich zeker van zijn zaak: hij articuleerde stoer en onverschrokken, hield zichzelf en Rita staande. Maar in de allerlaatste nachtelijke minuut verslikte hij zich in een onverwachte vraag. Toen was het gedaan.

Ayaan schoof haar remote control terzijde en schonk nog eens in. Jan Peter droomde een duet met Beatrix: ‘Vallen, vallen, opstaan en weer doorgaan!’

Dat pakte anders uit. Twee keer écht gevallen, het skate accident niet meegerekend, mocht hij van Beatrix nog één keer zélf opstaan. ‘Maar rap een beetje!’ Dan moest het volk zijn prestaties toch maar eens jureren.

‘En rap een beetje!’ maande Jan Peter het CDA-campagneteam. ‘Het gaat hartstikke goed met Nederland, dankzij mijn voortreffelijke beleid. Dus moeilijk kan het niet zijn. Gewoon knippen en plakken. Maar wel haaks op wat anderen willen. We moeten immers onderscheidend zijn! Ennuh… fris en fruitig, jong en jeugdig, groen en gretig. Het imago van een jeune premier!’

‘Lekker blijven plakken, dus!’ grapten de campaigners ’s lands grootste grutter na, op weg naar een ultieme denkplek: de Franse farm van ploegmaat Veerman. Blij op weg, want het leven als een CDA-God in Frankrijk doet alle declaraties verbleken.

Het program was zó gepiept, net als het onderscheidend karakter. De AOW-plannen van de concurrentie, daar ging het volk tegen tekeer, dus moest het CDA daar verre van blijven. Makkelijk zat. En de rest was een makkie. Dus ging de kurk al snel van de fles en verzoop de campagne in champagne.

Makkelijk zat. En de rest was een makkie.

‘Wie zal dat betalen?’ zong er één.
‘Gewoon. Langer werken!’ lalde een ander.
‘Maar daar moet je mensen toch méér voor betalen?’
‘Ben je mal? Alle zuur is zoet. Bezuinigen heet vanaf nu besparen!’
‘Ik heb een potje met vet!’ ging het in polonaise.
‘Voor zoiets als de Betuwelijn!’ grapte Flipje.
Afijn, de euforie kende geen grenzen.
Alle mogelijke problemen werden liederlijk opgelost.

‘Maar nu de presentatie nog,’ zei nuchtere Bob.
‘Oké, heb je ’n idee?’ klonk een benevelde rijmelarij.
‘Jullie kennen toch het nieuwe Groene Boekje?’
‘Nou ja, tussen N en lippen!’
‘Dan komen wij met het Groene Broekje. Actueel, fris, jong, fruitig. In de kleur van het lucratieve milieu (subsidie!!!!) en van een hoopgevend CDA.’
‘Daaronder blote benen van cheerleaders, als metafoor voor nietsverhullend vertrouwen.’
‘Vertrouwen in Nederland. Vertrouwen in elkaar. Voor op de kaft.’
‘Uitstekend, Bob. Daar kunnen we mee thuiskomen!’

Jan Peter toonde zich uiterst tevree. Bovendien, net Abraham gezien, was zo’n groen broekje prima om zijn imago van ‘jeune premier’ te handhaven.
Maar ook dat pakte anders uit.

‘Zó kort, die broekjes… ahum! Is dat geen ongewenste uitdaging voor de grijpgrage geestelijkheid?’ had Onze Lieve Vrouw van Onderwijs al zachtjes gevraagd. En Joop Wijn, de kersverse CDA-minister, riep in de wandelgangen van het Huis van de Toekomst dat hij alle groene subsidies zou schrappen.
Dus bleven de broekjes in de kast. Je kon er niet op rekenen.
Jan Peter hield een borstkloppende preek. Voor eigen parochie. In pa’s beste pak.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 22 AUGUSTUS 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie