COLUMN
Deal or No Deal

Nog even en ik ben stinkend rijk. Ik heb een aantal werelddeals gesloten. En het houdt niet op. Dankzij Beau? Nee, door het spoor.

Vorige maand heb ik met mijn baas afgesproken dat ik ’s morgens pas na de koffie begin en dat ik het na de lunch voor gezien houd. Dat deed ik altijd al, maar het gaf zo’n gezeur. Elke dag moest hij mij op het matje roepen. Dus zei ik hem dat hij voor hetzelfde geld mijn werktijdverkorting vast kon leggen. Hij barstte in lachen uit. Totdat ik hem voorrekende hoeveel tijd hém dat zou besparen. Deal! Voorwaar een win-win-situatie.

Een week later kregen mijn collega’s er lucht van. Die wilden allemaal wel zo’n deal. Maar dat zou te gek worden! Dus kwam mijn baas het voorstel om mijn gezicht voor hetzelfde geld helemaal niet meer te laten zien. Deal!

Niet Beau, maar NS bracht me op het spoor van deze truc. ‘Afgesproken vertraging!’ bleek dé toverformule om de treinkaartjes ongestraft in prijs te verhogen. ‘En u kunt ‘unschulzig’ met zwangerschapsverlof,’ grapte de spoorbaas tot Melanie. Zijn Duits hield op bij het eind van de Betuwelijn. Deal!

Mijn werkende vrienden maken zich zorgen dat ik me ga vervelen. Maar ik ben hartstikke druk. Geïnspireerd door NS, sluit ik deal op deal om mijn rijkdom te vergroten.

Zo heb ik Anders Moberg inmiddels omgeturnd

Zo heb ik Anders Moberg inmiddels omgeturnd. Van hem kreeg ik ’s lands beste bonuskaart: 100% korting, op voorwaarde dat ik niets meer jat uit zijn filialen. Aha! Niet dat ik dat ooit deed, maar met dreiging en angst kun je zakken vullen. Dat bleek ook bij mijn deal met een aantal oude vrouwtjes. Op voorwaarde dat ik hun tasje niet meer afpak, betalen zij mij wekelijks 50 euro. Alle vijftig. Tot nu toe.
Mijn huis heb ik verkocht. Ik huur nu van Conny van Oudenallen. Onder! Dat mag niet, maar het kost me niks zolang ik mijn klep hou. Klokkenluiden levert minder op. En zolang ik niet zwartrij reis ik met een gratis OV-jaarkaart.

Zo deal ik er lustig op los. Binnenkort levert dat meer op dan mijn verzonnen hennepkwekerij. Daarmee heb ik Eneco warm gemaakt voor gratis energie, op voorwaarde dat ik nooit meer aftap. Intussen tapt justitie mijn telefoon, tegen betaling van mijn communicatiekosten.
Deal or No Deal, that’s the question!

Gisteren reed een gepantserde dienstauto voor. In schrok me rot. Maar gelukkig, het was Cees Veerman, die me een gratis ritje bood. Naar Frankrijk, dacht ik. Maar het genoegen stopte in Den Haag. Ik werd opgewacht door het voltallige kabinet.

‘Denkt u dat dat allemaal mag?’ begon Jan Peter, heel vriendelijk.
‘Wilt u daar onmiddellijk mee stoppen!’ donnerde Piet Hein.
Oeps! Dat was schrikken! Wat nu?
Sprakeloos las ik hardop de kaft van een groen boekje dat op tafel lag:
‘Vertrouwen in Nederland. Vertrouwen in elkaar.’
‘Meneer bedoelt…?’ schaterde Gerrit, schamperend.
Gelukkig redde Karla me uit die benarde situatie.
‘Meneer bedoelt uh…’ zo nam ze het voor me op, ‘dat hij een uiterste poging zal ondernemen om zijn gedrag te veranderen.’
Daar kon ik wel mee leven.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 5 SEPTEMBER 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie