COLUMN
Tsja, Ria…

In de ban van 9/11-complotten, ontging me vorige week een verzuchting van Piet Hein Donner. Wakker geworden, begreep ik de commotie. Droom met me mee naar de werkelijkheid. Van Postbank naar Kotsbank.

Gegrepen door het mediageweld rond het eerste lustrum van 9/11, ontging me de actualiteit. Hoewel, wat er toen wérkelijk gebeurde, maakte er deel van uit. Een scala aan complottheorieën, waarvan Zembla de meeste om zeep hielp. Maar toch…

De vragen die bleven brachten me tot enig begrip voor paranoïde Amerikanen. De gedwongen (!) bekentenis van George W. Bush over ‘prisons abroad’ deed meer vrezen dan het aan waarheid bracht. Hoe vaak zou hij Condoleezza Rice nog laten vliegen om te liegen? Hoeveel is en wordt er over ons heen gevlogen en gelogen? Het ongrijpbare van deze waarheidsvinding maakten mijn hersenpan tot een heksenketel.

Intussen hoorde ik Jan Peter uit eigen werk borrelen bij de herdenking op de Amerikaanse ambassade. Hij balkte zijn complete bundel holle frasen bij elkaar: groot respect, grenzeloze moed, vurig geloof, kracht van de vrijheid… enzovoort, enzovoort.

Ik gaapte mezelf in slaap bij die overdaad aan zelfstandige en bijvoeglijke, maar vooral nietszeggende naamwoorden. Ik kon ze dromen. Behalve die éne: ‘Geen haat, maar openheid!’ Daar schrok ik van op, van die sneer naar Bush.
Maar zou die daar nou werkelijk van wakker liggen?

Ik droomde van een groene krokodil

Ik sliep nog dieper weg. Maar het angstzweet brak me uit.
Ik droomde van een groene krokodil, die zijn bek bedreigend opentrok. Ik schrok me rot! Heel even. Want hij bleek niet te bijten, maar te krijten. ‘Ik ben teleurgesteld… teleurgesteld… ontzettend teleurgesteld!’ schreeuwde hij door de rimboe. Toen deed hij zijn kaken op elkaar. En ik zag krokodillentranen.

Tijd om te troosten had ik nauwelijks.
Hoog boven de bush schalde een sonore, dwingende stem; ‘Tsja, Ria… Tsja, Ria.’
‘Is het God? Is het Allah?’ vroeg ik me angstig af.
Even maar. Want al snel herkende ik het onmiskenbaar strenge timbre van Piet Hein Donner. Maar wat bedoelde hij nou?

In een flits brak het licht door: ‘Natuurlijk: Ria van Ruud!’
Die had zich, eega van een voortdurend uithuizig ego, met alle vragen van dien, wat moeten getroosten als Madonna van het CDA.
In dromen loopt het soms raar door elkaar.

Ontwakend, media teruglezend, drong de betekenis tot me door. De kruisiging in de ArenA had Piet Hein tot weemoed om Ria gestemd. Traag, maar waar. En niet raar. Want het volksbesef groeide dat hij vooral vreesde voor acute persoonlijke bedreigingen, die hij met archaïsche argumenten pareerde. En er verder het zwijgen toe deed.
Roomser dan een citerende Paus, bedacht ik me.

Helemaal wakker, besefte ik dat niet ging over Ria, maar om de sharia. Die kan hier met tweederde meerderheid, handafhakkend, worden ingevoerd. ‘Dat is de kracht van de democratie!’ aapt de zelfbenoemde God van Nederland de Postbank na.
‘Grrrr!’ Alsof er geen mensenrechten bestaan.

Is het nou allemaal ellende? Welnee. De kracht van tweederde is er één om te onthouden. Tweederde van 150 is 100 Kamerzetels. Daar komt geen enkele partij aan toe. Veroordeeld tot coalities, zijn we dus per definitie in de aap gelogeerd.
Grrrr! Het wordt tijd voor een Kotsbank.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 18 SEPTEMBER 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie