COLUMN
Generaal zonder Pardon

Rita moest ruilen, want ze redde het niet. Terecht. Maar een betere portefeuilleruil was niet denkbaar. Daarom ben ik tóch blij met haar.

In een flamboyante creatie, royale ruches links en rechts, genoot zij en publique van haar 620.555 voorkeurstemmen. De en café verzamelde pers dacht dat zij de ‘Koers Verdonk’ nu wilde verzilveren. Maar nee, Rita kende haar bescheiden partijplaats. Althans, een onafhankelijke commissie moest daar maar over oordelen. Hoewel, haar prominente fans Hans en Frits had zijn daarin al benoemd. Safety first! Maar het liep anders. Mark één, Rita twee. Zo was het, zo bleef het. Want beslist.

In het strakke broekpak verdedigde zij de kabinetsbrede afwijzing van de tijdelijke uitzetstop. Een generale statenvertoning. Althans, met ministers die zichzelf vanuit de Kamer controleerden. Hoewel, op Henk Kamp na. Die was op missie in Afghanistan. Maar Rita maakte dat gemis aan Defensie ruimschoots goed. Zij toonde zich een Generaal zonder Pardon. Aangeschoten, dus met een stijve poot. Heel beslist.

Maar in het vuur de strijd raakte zij de tel kwijt. De 26.000 gezichten, die zij elke avond mee naar huis nam en waarvan het merendeel al weg was of mocht blijven, bleken er plots 200.000 te zijn. Zóveel dat zelfs Rita niet wist wie dat waren. Maar ze zou nog diezelfde nacht hun uitzetting vervolgen. Met vijf per week zo’n 770 jaar werk! Nog afgezien van de aanzuigende werking.

Jan Peter beschouwde het als een opsteker. Als een specialist in optimisme haalde hij zijn receptenblokje tevoorschijn. Onder het voorgedrukte ‘En dan zég ik dit!’ krabbelde hij een quote voor zijn speech: ‘Dit kabinet doet zélfs demissionair nog zijn best om voor eeuwen werk te creëren!’ Daaronder plaatste hij zijn eigen tevredenheidsstempeltje: ‘Laten we blij zijn met elkaar!’

Niet uitzetten. Maar opbouwen

Maar het liep anders. Méér dan de Kamerhelft was helemaal niet blij. Het kabinet evenmin. Totdat Henk Kamp zich vanuit Afghanistan meldde. Was dat land niet méér gediend met een Generaal zonder Pardon? Een win-win portefeuilleruil lag voor de hand. Totdat Henk zelf, nog op de Schipholltrap, een beslist einde maakte aan die euforie: ‘We zijn daar bezig met opbouwen. Niet met uitzetten.’

Terug bij af? Gha nou weg! Portefeuilleruil bleef hangen als ultimum remedium. Dus moesten Verdonk en Hirsch Ballin even de gang op. Nou ja, twee keer even. Maar toen waren ze eruit. Ernest zou Vreemdelingen gaan doen, Rita Jeugdbescherming, Preventie en Reclassering. En dat werd het.

Een perfecte ruil! Aan bescherming van kinderen én dagelijkse (jeugd)criminaliteit valt immers méér aan te pakken dan goedgelovige buitenlanders. Wat mij betreft militair. Wie kan dat beter dan een Generaal zonder Pardon? Dus valt met Rita in ons land te winnen. Daarom ben ik tóch blij met haar.

Wat haar rest is overstap naar een partij die korte metten maakt met wat er ons qua wél-zijn toe doet: een veilig land, zonder losgelaten zieke geesten, van welke kleur dan ook.
Ik gun Rita in maart het succes in alle staten. Van provincie tot en met senaat
Althans, met haar nieuwe portefeuille.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 19 DECEMBER 2006 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie