COLUMN
Loverboys

Samen Leven. Samen Werken. Maar samen genieten? Vergeet het maar! Politici zijn ‘loverboys' pur sang. Maar gelukkig hebben we Flipje nog.

In Lauswolt al, bekroop me een ‘unheimisch’ gevoel. Vijanden in verkiezingstijd werden gezworen kameraden. In hemdsmouwen verkondigden zij die ‘blijde boodschap’. Op de drempel van een koetshuis, in de aanloop naar het Catshuis. Ouwe jongens om krentenbrood. Dat idee.

Herman Wijffels was uit de States overgevlogen om dat voor elkaar te boksen. En hij kreeg het voor elkaar. Met potten vol snoep. Hij voerde letterlijk uit wat de majesteit hem had ingefluisterd: ‘Wat je ook doet, schenk het volk nu eindelijk het beloofde zoet.’

De drie musketiers, met een Bros het bos ingestuurd, trapten er lekkerbekkend in. Zij begingen zich aan Smarties, Snickers en Twixen dat het een lieve lust was. André wilde van die duiding niet weten, maar slikte veel voor zoete koek. Jan Peter, slechts de mond vol van innovatie, had niet in de gaten dat hij deel had aan de meest creatieve politieke vernieuwing. Wouter wel, zo bleek. Die kwam met een Bounty aanzetten, toen het over Koninkrijkszaken ging. Maar enfin, geen coffeeshop kon op tegen het ontbijt met hagelslag en aarbeidenjam. Hoe flip je?

Hoe flip je?

Aan zoet verslaafd, werd de insteek van het gezamenlijke akkoord: ‘wat het volk wel zal slikken’. Toch leidde dat soms tot gebekvecht: ‘Weet je wel wat IK het volk heb beloofd?’ riep ieder op zijn beurt. Herman luisterde vooral. Maar op die momenten greep hij sonoor in:
‘Tum-Tum!’ Crisis bezworen.

In het Catshuis, waar het trio zijn akkoord presenteerde, overkwam mij een nóg ‘unheimischer gevoel’. Vijanden in verkiezingstijd leken blinde geliefden te zijn geworden, zóveel oog hadden zij voor elkaar. Zoveel minder voor het volk, dat hen om beloften verkoos.

Samen leven? Oké! Maar samen werken tot je erbij neervalt?
Gaan we dan samen genieten? Vergeet het maar! Want simpel kermisplezier wordt extra belast, onze vakantievlucht bovendien. En dat is nog maar een fractie van waarmee onze geneugten worden belast om Haagse salarisverhogingen zeker te stellen. Voor een dom bontje bijvoorbeeld. Natuurlijk, ook voor prachtige wijken en zo. Maar dat staat nog lang niet vast.

Je MOET leven. Je MAG NIET sterven. Ongeacht wat je zelf zou wensen en tenslotte wilt.
Dat is, kort gezegd, de lijm van de CU die links met rechts verbindt. Met het schatkistvullende motto: ‘zélfs wie erft, zal werken tot ná ie sterft.’ En als ongewenst zwangere, homo of lesbienne, ben je nu éxtra aan de beurt in dit land van christelijke en sociale naastenliefde.

Politci zijn ‘loverboys’ pur sang. Lees de typeringen op www.lover-boy.nl er maar op na. Tot en met de waarschuwing: ‘Wapen je tegen deze charmante heren met mooie praatjes en dure cadeaus.’

Gelukkig hebben we Flipje nog! Die komt weer terug op de Herojam, herrezen uit de as van de miljardenverslindende as van de Betuwelijn. Dat is dubbel en dwars genieten! Beter, veel beter dan alle Haagse condooms met aardbeiensmaak. Zouden we die niet eens Samen Belasten?

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 14 MAART 2007 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie