COLUMN
Zwartboek

Op 4 mei werd ik geraakt door ‘Zwartboek’. Vooral door de na ruim 60 jaar nog onbeantwoorde vraag van Ellis (Carice van Houten): ‘Houdt het dan nooit op?’

Het is nacht. Een groep verzetstrijders ‘plukt’ wapens uit de lucht. Geweren en granaten, door geallieerde vliegtuigen met uiterste precisie gedropt. De volgende ochtend worden ze, verstopt tussen groentekisten, naar het Haagse hoofdkwartier van het verzet gesmokkeld. Dat gaat mis! De Duitse vijand wist er kennelijk van. Maar het zijn Nederlandse politiemannen die de verzetsstrijders genadeloos oppakken en tot bloedens toe afrossen. En als dank voor ‘bewezen diensten’ laten ze zich trakteren op een uitbundig Nazifeestje.

Fictie? Was het maar waar! Gerard Soeteman (scenario) en Paul Verhoeven (regie) hebben ‘Zwartboek’ niet uit hun duim gezogen. De film is gebaseerd op jarenlang onderzoek naar nauwelijks bekende feiten, waarover bitter weinig werd gepubliceerd. Zoals het met de bezetter collaboreren van Haagse politiemannen, die in een goed blaadje en/of hogerop wilden komen. Uit eigenbelang, ten koste van het leven van landgenoten.

Ellis (Carice van Houten) doet méér onthutsende ervaringen op met gezaghebbende mensen die zij leerde te vertrouwen. Het is een aaneenschakeling van ontgoochelingen, die haar uiteindelijk doet verzuchten: ‘Houdt het dan nooit op?’

Houdt het dan nooit op?

Die vraag dreinde maar door in m’n kop. Na ruim 60 jaar zou die toch bevredigend beantwoord moeten kunnen worden? Ik zag gezagsdragers die hun vertrouwen waard zijn. Maar ook corrupte ambtenaren. Van parkeerwachters die bonnen van zichzelf en hun vriendjes verscheuren tot en met porno-exploitanten op het hoogste justitiële niveau. Daar tussenin andere kwalijke vertegenwoordigers van onze rechtsstaat, in een tunnel van scoringsdrift en promotiedrang. Koste wat kost, althans hun landgenoten.

Ik noem slechts ‘Putten’ en ‘Schiedam’ als pregnante voorbeelden van wat velen hebben ervaren die ooit, verleidelijk verhoord, onschuldig zijn vastgezet of van rechtswege (!) tot meineed zijn gebracht. ‘Deventer’ lijkt het volgende voorbeeld te worden. ‘Houdt het dan nooit op?’ Nee dus!

Mensen die de Tweede Wereldoorlog meemaakten, namen mij kwalijk dat ik die tijd zo één-op-één vergeleek met vandaag. Goed, er waren écht foute sujetten. Maar brave burgers mocht je foute keuzes niet kwalijk nemen. Ze maakten het verschil tussen leven en dood, van jezelf of je familie en vrienden. Ik moest hen gelijk geven.

Des te ernstiger zijn leugens, bedrog en draaikontgerij vandaag de dag. Zonder levensbedreigende (oorlogs)angst is daar immers geen reden toe. Dus moet je ze rekenen tot het domein van waarheidsvernachelende machtswellust, gevoed door puur egoïsme.

In de strafrechtzaal zit de Officier van Justitie op gelijke hoogte met de Rechters. Dat zegt niets over onafhankelijkheid van de rechtsgang, maar het tekent de houding naar verdachten. Dat valt op nu blijkt dat sommige Officieren van Justitie er eens een handje van hebben om de Rechter slechts een ‘zwartboek’ voor te schotelen. Ik bedoel: een gestript dossier, geschoond van alles wat duidt op twijfel, slordig en/of eenzijdig onderzoek. Dus niet gericht op waarheidsvinding.

Als je vervolgens leest dat meerdere ambtenaren van het Ministerie van Justitie optreden als plaatsvervangend rechter, dan vraag je je af wat er van de Trias Politica nog recht staat.

‘Houdt het dan nooit op?’ Nee, Ellis, nevernooit!
Zwartboek is van toen en nu. Van vandaag en morgen. Helaas!

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 11 MEI 2007 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie