COLUMN
De Leeuw is Los

Ik trof haar op een bankje in Blijdorp. In tranen. Ellen, het frisse meisje van de Postbank.

‘Het is… het is… bij de beesten af…’ snikte ze schokschouderend.
Ik dacht dat het om Bokito ging, die malle aap die zich aan een vrouw had vergrepen.
‘Ja… dat ook…’ zei ze.
‘Er is dus meer…?’ vroeg ik, terwijl ik haar recht in de ogen keek.
‘De Leeuw is Los!’

Vorige week, zo vertelde ze, was ze bij de hoogste baas van de Postbank geroepen. Het blauwe leeuwenpak mocht ze houden. Dat was het goede nieuws. Maar de sleutels van de Toyota AYGO moest ze inleveren. Wat zouden haar vriendinnen wel zeggen, die ze daar zo blij en trots in had rondgereden? ‘De Leeuw is Los!’ grrrrromde ze. Maar het klonk niet grappig meer.

Toen drong het kleine leed tot me door dat schuilging achter de paginagrote advertentie: ‘Postbank en ING Bank bundelen krachten’. Dus wie weet voor ‘15 miljoen mensen’ nog méér? Ik viste die krant uit het oudpapier en las de ‘grande annonce’ verder dan de vette kop.

‘De Postbank staat al jaren voor gemak en waar voor je geld. En ING Bank is sterk in deskundig en persoonlijk advies. En u vraagt steeds vaker om beide.’ Zo luidde de verantwoording.
Inmiddels geleerd dat je wilde dieren niet recht in de ogen moet kijken, hield ik de krant scheef. En ik las: ‘De ING staat al jaren NIET voor gemak en waar voor je geld. En de Postbank is NIET sterk in deskundig en persoonlijk advies.’

Het eerste herkende ik. Het tweede niet. Dus hoezo ‘krachten bundelen’?
Tegelijk zongen Fluitsma en Van Tijn in m’n oor: ‘15 miljoen mensen… die schrijf je niet de wetten voor… die moeten niet ’t keurslijf in… die laat je in hun waarde!’

Einde van een romance

Gelogen, dus bedrogen! In 1996, toen die hit op nummer 1 stond? Nee. De kongsi is vijf jaar eerder al begonnen, ontdekte ik met dank aan Google. In 1991 bundelden de NMB, toen nog dé Nederlandse Middenstandsbank, de Postbank hun krachten met… Nationale Nederlanden. De verzekeraar die ‘wat er ook gebeurt’ vooral aan zichzelf denkt. Niet voor niets aan de top qua ‘woekerpolissen’. In hetzelfde jaar had Wim Kok een goudgerand idee, waarvoor vandaag de dag nog iedereen een kwartje per liter extra betaalt. ‘Die moeten we als commissaris hebben!’ moeten de grijpgraaiers van de ‘Internationale Nederlanden Groep’ (ING) toen al hebben gedacht. En zo geschiedde.

Waar ‘kennis van nu’ als dagelijks excuus voor het ‘doen van toen’ wordt, geldt hier een dwarsgetrokken verantwoording uit een langer verleden: ‘Wir haben es schon gewusst.’

‘Dat is niet waar!’ zegt u? Kan best. Het bewijs ligt niet in het verleden, maar in de toekomst. Want zeg nou zelf, gelooft u dat er met maar liefst 2500 ontslagen en 890 miljoen kosten, gericht op aandeelhouderswinst ná bonussen, de Postbankklant ooit enig voordeel zal resten?

‘Rentepunten!’ hoor ik u roepen. Maar hebt u ze al besteed aan wat u écht nodig hebt? Het Haagse privatiseringscircus leidt tot wormen en maden ‘op dat hele kleine stukje aarde’. Wat ik je grrrorm!

* * * * *

‘Ze noemen… ze noemen me Postbank-hoer!’ snikte Ellen schokschouderend.
Nog steeds op tv voor de Postbank, voelde ze zich als de van een boer gescheiden vrouw. Jan Mulder durfde ze niet meer recht in de ogen te kijken. Ik deelde haar verdriet om het einde van een romance. Met 15 miljoen mensen. En elke dag meer.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 25 MEI 2007 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie