COLUMN
Wilde Meiden

Deze zomer kampeerde ik bij de boer. Noodgedwongen. Maar de meisjes daar, bezorgden mij een verrukkelijke vakantie! Het was een wáárachtig genoegen.

Februari 2007. Terwijl ik spaarde voor de laatste Harry Potter, lag Balkenende IV al op het bordes. Een lezenswaardig tussendoortje, dacht ik. Maar het bleek opnieuw boerenbedrog. Kreeg je bij de vorige edities nog een potje zoetzure augurken kado, nu waren het vooral zure bommen. Nee, geen granaten. Die lagen intussen in Afghanistan.

Mijn stemming werd vooral gedrukt door de ‘ pretbelasting '. De ontmoediging van vermaak… vast een vondst om de ChristenUnie te plezieren, Absoluut dieptepunt: de vliegtax , zogenaamd om het milieu.

Ik zag de bui al hangen, cancelde mijn buitenlandse vakantie en ging de boer op. Ik huurde een trekker en liet die vollopen bij Albert Heijn. Met slaolie, jawel! Tegen de kleinste prijsjes.

‘Mag dat?' vroeg de winkelchef.
‘Zeker!' zei ik. ‘Maar waarom zou ik me daarvoor laten ombouwen . Ik ben Kelly niet!'
Daar had ie niet van terug, behalve zomerzegels.
Ik mepte ik twee vliegen in één klap: ik spaarde het milieu en m'n portemonnee.

Het was ergens in de Achterhoek – voorbij Doetinchem, waar ik een roedel uitbetalende belastingdienaren zag gestald – dat ik in de ban raakte van het mijzelf beloofde boerenland. Niet zozeer door de natuur, maar door het royale gekir van een stelletje wilde meiden. Daar wilde ik mijn tentje wel opslaan! En de kratjes Grolsch die ik, zoals normaal, had ingeslagen.

Kromkrommertijd

‘Dit is een breezercamping,' zei de hereboer. ‘Alleen meiden!'
Hij was onverbiddelijk, maar raakte geïnteresseerd toen ik hem vertelde dat mijn trektocht een stil protest was tegen de ‘pretbelasting', die ook zijn kampeerbedrijf zou treffen. Daar schrok ie van, maar sprong volledig uit zijn vel toen ik hem vertelde dat er een belasting kwam op vliegen.

‘Ook op strontvliegen?' brieste hij. Want daar had ie er veel van.
‘Denk 't wel', stamelde ik huichelachtig, getraind door Den Haag Vandaag en gisteren.
‘Kom binnen! Wees welkom! Laten we Samen Werken! God zegene de greep!'
Terwijl ik het erf opreed, hoorde ik André rauw vloeken.

Wat ik aan meiden aantrof was niet sexy, want ruim boven het breezerpercentage, maar wel voornaam. Allemaal vooraanstaande Haagse meisjes. De één verdrong de ander, zal ik maar zeggen.

Tineke was de eerste die ik ontmoette. Zij regelde het verkeer op de drassige camping. ‘Vertel meteen maar,' zo had de boer haar opgedragen, ‘waar water staat.'

‘Je drinkt!?' vroeg ze naar de bekende weg en wees mij een plaats naast Guusje .
‘Die heeft na vier dagen al een Nijmeegse naam,' voegde ze me toe, ‘qua alcohol...'
Zij werd mijn beste drinkvriendin, dat spreekt. Maar eerst moest ik nog langs Jet , die ambachtelijk bussen maakte. Langs Jacqueline , die zo maar wat milieuvriendelijks uitkraamde. En langs Maria , de zorgzame Juffrouw Ooievaar onder de campinggasten, die Sharon een lesje leerde.

‘ Ella heeft de wijk genomen,' knipoogde Guusje, toen ik koud de nieuwe haringen in de grond had geslagen. ‘Die moest daar wat uitvogelen. Nebahat is mee. Die wil het naadje van de kous weten.'
‘Brommers kiek'n?' reageerde ik gevat. ‘Ik heb een trekker!'
Luidlachend hieven we het glas.

‘Maar waar is Gerda ?' vroeg ik.
Guusje wees willekeurig in de verte. Daar ontwaarde ik Gerda, die volvet opging in het koeienmelken. Naast haar de hereboer, die ik liplas: ‘Ga door! Ga door!' Ik zag het als een metafoor. Marja stond erbij en keek er verbijsterd naar.

's Avonds bij het kampvuur kwamen álle tongen los. Ook die van Ank , schout bij nacht, die overdag lag te slapen. Allemaal Haagse spijtoptantes, zo bleek, de mond vol van de kabinetsheren die zij dagelijks bedienden. Samen uit de band op het platteland. Kromkrommertijd!

‘Wilde meisjes? Welnee!' antwoordde er een, desgevraagd.
‘Maar wél gewilde meisjes!' spotte een ander.
‘Wij zijn de meisjes van JP's atelier!' zingzong het vanachter een vlam.
‘Troostmeisjes van de beste soort!' klonk vanaf de overkant.
Zo ging het maar door, dit gratis luisterboek. Het was een wáárachtig genoegen.

‘Jij ordinaire pottenkijker!' riep de boer, toen ie me 's ochtends van zijn erf joeg.
‘Oké! Oké! Maar wat vang je nou voor zo'n weekje Haagse meiden?' dorst ik hem te vragen.
‘Een paar uh… uh… ton,' stamelde hij.
‘Ennuh… is dat Europees aanbesteed ?'
Ik mocht nog weken blijven.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 10 AUGUSTUS 2007 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie