Als minister moet je op je tellen passen. Dat heeft Ronald Plasterk geweten. Hij kreeg strafwerk. Maar ik hielp hem erbij.
Het was een zonovergoten dag toen Herman Wijffels zijn drie musketiers het Catshuis uitzwaaide. Na vijftig dagen informeren vond hij het welletjes. Het was aangenomen werk. Bovendien waren de snoepjes op. Als goed katholiek gaf hij hen de zegen na en vloog naar het nieuwe land van Ayaan. Want als hij iemand moest bedanken voor die lucratieve klus, dan was het zij wel, die ‘Zwarte Rita’ en het hele kabinet had laten vallen.
Intussen kwamen de kopstukken van het nieuwe kabinet uit de kast. Het had iets van een Gaypride, die perspresentatie. Jan Peter, Wouter en André, zij hadden elkaar lief. De kloof tussen links en rechts bleek dichtgelikt, het verschil tussen hedonimse, calvinisme en extreem gristendom als sneeuw voor de zon verdwenen. Ieder voor zich, maar god voor ons allen! Zoiets.
‘Laten we blij zijn met elkaar!’ zo sprak JéPé zijn nieuwe excellenties toe. ‘We gaan op lentetour!’
‘Hear! Hear! Aan de zwier!’ riep Ronald. ‘Eerst het zoet, dan het zuur! Magnifiek!’
André twijfelde. Hij wilde op tienertoer. Maar die bestond niet meer, zoals er meer was achterhaald. ‘Oké, ik ga mee,’ stemde hij uiteindelijk in. ‘Maar niet op zondag!’
Het vlees is gewillig, maar de geest is zwak.
Het werden honderd zomerse lentedagen, met opwaaiende rokjes en veelbelovende topjes. Zo warm, dat JéPé zich benauwd afvroeg of hij zijn jongens wel in het gareel kon houden. En terecht. Want die nachtmerrie kwam uit toen een paar Sloggy-billetjes op het kabinet vooruitliepen.
‘Die lust ik rauw!’ liet Ronald zich ontvallen.
‘Dat wordt strafregels schrijven,’ grapte Sharon, ook van Onderwijs.
‘En dan zeg ik,’ suste JéPé, ‘laten we van de nood een deugd maken. Ronald, jij gaat nú aan de slag met de Emancipatienota, waarin de vrouw niet als lustobject mag worden gezien!’
Hij kocht een kaartje terug. Op zijn retour ontmoette hij Harry van Bommel, blij terug uit Jordanië. Die bood hem een vrouwvriendelijk oor. Maar de aanzet voor zijn nota vond hij op het Binnenhof, waar een milieudefensief clubje spandoekte: ‘Stop Fout Vlees!’ Dat vond ie wel ’n goeie. Want naast Sloggy-billetjes had ie er ook gezien waarbij hem de lust verging.
Gisteren wandelde ik met Ronald door regenachtig Amsterdam. Zijn nota af, treurde hij om de reacties: ‘Alleen Wouter zag er been in… een melkkoe om de schatkist te spekken. Nou ja! Ik zie Koefnoen al: Wie is de man die het zondagse vlees komt belasten?’
Maar de troost kwam langszij, op de Wallen. Ik wees hem op het ultieme voorbeeld van de kabinetsbreed gewilde emancipatie: vrouwen die méér verdienen dan mannen.
‘Wie is de man die hier het vlees komt betasten?’ grapte ik.
‘Genoeg! We nemen er een!’ lachte hij, bij de eerste de beste kroeg.
De zon brak door. Ik knipperde met mijn ogen.
‘Wakker worden!’ hoorde ik mijn allerliefste, ‘tijd om het dak te dekken.’
Ik lustte haar rauw!
Uitzending
gemist? Programma
gemist? Live
TV? Kijk
GRATIS online televisie via je computer. Gemiddeld 24 uur na een televisie uitzending kun je de aflevering terugzien. Uitzendingen van de commerciële omroepen (met uitzondering van Talpa) zijn soms slechts gedeeltelijk of niet terug te kijken. Ook sport, films, muziek en buitenlandse programma's zijn vanwege rechten meestal niet online terug te kijken. TvopjePC.nl beschikt niet zelf over de uitzendingen, maar is een portal site voor tv-programma's. TVopjePC is initiatief van Ziggo en Yellow Lemon Tree.
Het was een zonovergoten dag toen Herman Wijffels zijn drie musketiers het Catshuis uitzwaaide. Na vijftig dagen informeren vond hij het welletjes. Het was aangenomen werk. Bovendien waren de snoepjes op. Als goed katholiek gaf hij hen de zegen na en vloog naar het nieuwe land van Ayaan. Want als hij iemand moest bedanken voor die lucratieve klus, dan was het zij wel, die ‘Zwarte Rita’ en het hele kabinet had laten vallen.
