COLUMN
Jan Quichot

‘Ach, altijd wat te zeuren,' dacht ik, toen ik Jan Mulder in Netwerk tegen de wind in zag hangen. Tot ik op de Hollandse Brug bijna een klap van de molen kreeg.

Van Amersfoort naar Lelystad neem ik altijd de Dolfijnenroute, via Harderwijk. Maar de N302 bleek afgesloten. Had Camiel Eurlings ook daar de schop in het asfalt gezet? Of was het Marianne Thieme die op haar zevende dag met een flippertransport de weg versperde? Ik wist het niet.

Mijn meesteres was blij. Eindelijk gehoorzaamde ik haar stem, nadat zij mij al zo vaak de route via Hilversum had bevolen. Dankbaar was ze niet, want op een stil moment op de A27 bitste ze: ‘En probeer het niet om TomTom te keren!’

Ik moest slikken. Even maar. Want in mijn hoofd klonk een vrolijke persiflage van Hendrik Marsman: ‘Denkend aan de Hollandse Brug zie ik een oneindig laagland aan…’ Ik verheugde me op het weidse uitzicht over het polderlandschap.

Windmolens? Luchtfietserij!

Bij de Hollandse Brug begon de ontgoocheling. Het rijtje windmolens, in lijn met het gekanaliseerde randmeer, dat ging nog wel. Maar in de verte doemde een woud aan soortgelijke staketsels op, groter naarmate ik dichterbij kwam. In de bocht na de Hollandse Brug was het helemaal raak. Ze groeiden zo vervaarlijk, dat het voelde of ik een klap van de molen kreeg.

Mijn vooruitzicht bood geen ander perspectief. Mijn zijzicht evenmin. Akkers en weiden werden volkomen overheerst door een tsunami aan windreuzen. Tot aan de horizon, vele trieste kilometers lang. Een landschapsarchitectuur, zo krom, dat ik er Uri Geller de schuld van zou geven.
In mijn hoofd bitste een knorrige Jan Quichot: ‘Zie je nou wel!?’ Ik moest hem gelijk geven.

De windmolenwieken draaiden traag. Veel trager dan mijn fietsdynamo, zodat ik er de hand van een ambtenaar in vermoedde. Zo’n ‘welstandscommissioner’, die een particulier tuinschuurtje ongezien afkeurt en zijn hand niet omdraait voor nationale landschapsvervuiling. Zo milieucorrect dat je er miljeuk van zou krijgen. Als van het Netwerk-voorbeeld van een agrariër, die naast zijn eenzame boerderij een twaalf keer zo hoog windgevaarte mocht bouwen. Boer zegt Waaaauw!!!

Hoe ‘groen’ is windenergie nou eigenlijk? Daar dacht ik over toen het polderlandschap weer natuurlijke vormen aannam. Worden we er beter en blijer van?

Welnee, het is luchtfietserij! Ons landschap wordt immers vervuild en het kost ons niet minder dan de Bushgeregeerde olieprijs van alle energie, plus bijna 100% milieubelasting en 19% BTW. Qua milieu zo knettergek als ‘De Film van Ome Wilders’ (naar verwacht) laat zien wat de Koran vergoelijkt. Net zo mesjokke als de Bijbel godsdienstoorlogen rechtvaardigde. En nu de SGP-bemoeienis met Bea’s zondagsbesteding, als woonde zij in Staphorst.

Ik kreeg een beter idee. We gaven méér dan nodig aan tsunami-landen, weet u nog? Mogen we daar dan een windturbine plaatsen, met een gratis stroomdraadje naar Nederland? Ik vroeg het Maria van der Hoeven, die als onderwijsminister rekende op Economische Zaken. Zij ontraadde om daarin te beleggen. Ik vroeg het Jacqueline Cramer. Die wist nog niet wat zijn er zelf van dacht, want liep met molentjes, van haar milieugeile ambtenaren. Er ging mij een spaarlampje op.

Bert Koenders dan. Die vond het wel een goed idee. Al was het maar om de huursubidie van Eveline Herfkens met het profijt van arme landen te financieren. Ik vroeg hem een teiltje.

Haags teleurgesteld, kreeg ik een adembenemd idee: het hele Binnenhof naar de polder. Hoge bomen vangen immers veel wind. En 30% meer salarisverhoging dan elke Nederlander. Dus dubbel en dwars gefinancierd. Reeds! Zitten we dan zonder kabinet en parlement? ‘Welnee,’ zei Bennie Jolink, ‘regeren kan je zelf!’

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 29 JANUARI 2008 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie