COLUMN
Lady in Blue

We zien haar nooit, maar hebben er allemaal mee te maken: Juffrouw Jenny, hoogste Belastingbaas. Lady in Blue. Maar buiten beeld. En buiten schot.

Eerst even wat anders. Laatst ontmoette ik een oude schoolvriendin. In tranen, want ontslagen.
'Het is zó onrechtvaardig!' snikte ze, 'Zó onrechtvaardig! Vanochtend heeft ie me zo maar ineens op straat gezet! De schoft!' Ze ontstak ze in blinde woede. Totaal van de kook, verdronk ze bijna in haar eigen waterlanders. Ik bood haar mijn brede schouder en een goed glas wijn. Ze knapte er zienderogen van op. En een fles verder zag ik een glimlach op haar gezicht.

'Erruguns, weet je… erruguns van binnen…' zei ze met dubbele tong, 'ben ik er… eigulluk, goeie vriend… weet je… ben ik er erruguns… zelfs wel blij mee.' En ze barstte in lachen uit.
Ik dacht dat het aan de drank lag. Van realiteitsbesef kon immers geen sprake meer zijn. Maar dat werkte juist positief. In een roes droomde ze hardop haar succesvolle carrière. En hoe slim ze die had aangepakt. Want dankzij een royale ontslaguitkering kon ze nu vrij vroeg gaan 'Zwitserleven'.

Ik kende haar van vroeger als het knapste meisje van de klas. Qua intelligentie dan. Dat beeld klopte nog steeds. Want aan een extreme makeover had zij haar riante salaris zichtbaar niet besteed. Vandaar dat ik haar slechts mijn schouder leende. Maar dat terzijde.

De ellende van Juffrouw Jenny

Ze was echter, zo vertelde ze, destijds niet alleen geselecteerd op haar IQ. Maar ook omdat ze zich tijdens het sollicitatiegesprek een gewillig meisje had getoond. Nooit trappen naar de baas, maar keurig doen wat je wordt opgedragen. Dat kritiekloze had ze, welopgevoed, van thuis meegekregen. En daarmee had ze het heel ver geschopt. Tot adjunct-directeur aan toe. Natuurlijk met auto van de zaak, zij het met bijtelling. Maar met privé-chauffeur dagelijks onbelast heen en weer.

Gaandeweg dreigde het gevaar van 'likken naar de baas'. Dat had zij, dankzij het verbod op seksuele intimidatie, gelukkig platonisch kunnen oplossen met de 'methode Schoonderbeek'. Totdat de waan van de dag van haar dementerende baas haar tot waanzin dreef. Hij vroeg meer dan haar mensen aan konden. Maar zij moest blijven 'jaknikken' op straffe van ontslag.

Gevolg: er gingen tal van foute brieven uit naar cliënten, wat even zoveel excuusbrieven kostte. De programmeurs van de bedrijfssoftware konden de wispelturige wensen niet bijbenen. De bedrijfsdocumentatie raakte verre van foutloos en opleidingen achterhaald. De helpdesk hielp niet meer. Enzovoort, enzovoort. Die makken nam haar grillige baas als eigen schuld. Maar toen 730.000 cliënten met schadeclaims kwamen, omdat hun correspondentie terechtkwam in de map 'zoekgeraakte stukken', toen was het met haar gedaan: ontslag op staande voet!

Oeps! Ik heb in deze column zo uitgebreid verhaald over mijn oude schoolvriendin, dat ik geen woorden meer heb om te verhalen over de ellende van Juffrouw Jenny. Hoewel, haar verhaal is niet veel anders. Met dit verschil dat zij niet is ontslagen. Waarom? Haar grillige bazen zijn waanzinnig bang dat zij moeten boeten voor haar disfunctioneren. Goeiesmorgens heren!

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 13 APRIL 2008 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie