COLUMN
Rookblij

Een zeurend kind mag je een corrigerende tik geven. Maar het aanhoudende gedrein van de anti-rookmaffia blijft ongestraft.

Wat zeg ik? Rokers als paria's wegzetten is de meest gelegitimeerde verslaving ooit. En – nu nog altijd een kwart van Nederland rookt – een pure vorm van discriminatie.

'Bedienen kan je zelf,' lachte de kastelein van mijn stamkroeg, toen hij op 1 juli vanachter de tap vóór de bar plaatsnam. Als gast, op een werkvrije rookplek. Er ging een luid gejuich op. Want 'Café Gauloises', waar het altijd blauw staat, zou anders op de fles gaan.

Ieder tapte z'n eigen pilsje of schonk zich een ander glaasje. En een verrukkelijk verleidelijke cassière, achter rookglas, bood het café een nieuwe aanblik. Plus extra fooien. Iedereen rookblij!

Die vreugde was van korte duur. Een onbekende gast ontpopte zich als inspecteur van de Keuringsdienst van even geen andere Waren. Nou ja, op rookvlees na. 'De kastelein blijft de baas,' bevoogde hij, 'waar die ook zit. En die moet en zal een rookvrije werkplek. Dat is de Wet.'

'Dat zullen we dan wel eens tot de bodem uitzoeken!' riepen we met de hele kroeg.
Het deerde hem niet. 'U bent gewaarschuwd!' vermaande hij, liep weg en stak een peuk op.

Ons onderzoek was kort en succesvol. Na even 'googelen' hadden we de oplossing te pakken.
Op het scherm verscheen de eerste de beste wet, onze Grondwet, die discriminatie verbiedt 'op welke grond dan ook'.

Met beide benen op de grond

Wij juichten, maar onze kroegbaas aarzelde:
'Tja, op welke GROND dan ook… maar we zitten BINNEN !'
'Géén probleem,' stelde onze havanna-jurist hem gerust en gaf ons een knipoog.
Wij aarzelden geen moment en vatten de koevoet bij de horens.
Binnen een uur lag de houten vloer op straat.

'Café De Klei' schreven we op een plank, die we op de gevel spijkerden.
En op een plank daaronder: 'met beide benen op de grond'.
'De volgende inspecteur heeft geen poot om op te staan,' lachte de kroegbaas en gaf een rondje. En nog een. En nog een. Het werd een euforische nacht.

Ontwaakt, leek het ons verstandig om niet op één paard te wedden. Met een kronkelredenerende regering weet je immers maar nooit. Dus belden we 's ochtends met Nelson Mandela, om onze visie te toetsen aan zijn wereldwijd gezaghebbende autoriteit.

Hij erkende de gevaren van roken. Dat wel. Tegelijk wees hij, levenswijs, ook op de gevolgen van veel koffie, nu eens als levensbedreigend en dan weer als hartverwarmend gekwalificeerd. En tal van soortgelijke zaken meer. Maar hij was van één ding zeker: discriminatie is véél slechter dan roken.

Voor het geval onze rokende stamkroeg het uiteindelijk niet redt van de opportunistische interpretatie van onze Grondwet, ligt inmiddels een nieuwe plank klaar: 'Te Koop wegens Apartheid'.
Een bord voor je kop, zou je kunnen zeggen. Klink-klaar.

GERJO VAN RIJNWAARDEN - 9 JULI 2008 - REACTIES - REAGEER - INDEX

Reacties (0):

nog geen reacties

Reageer:

Naam:
E-mailadres*:
Reactie:
* je e-mailadres zal niet getoond worden bij je reactie